Božić, jedan od najvažnijih hrišćanskih praznika, sve češće se u javnom prostoru svodi na formu bez suštine. Umesto dana porodice, mira, solidarnosti i odgovornosti prema zajednici, praznik se pretvara u bučan spektakl u kojem dominiraju medijska eksploatacija, agresivna simbolika i površno „slavlje“.
Gradovi tih dana neretko liče na ratne zone. Pirotehnika se koristi bez mere i smisla, uz zvuke koji plaše decu, starije i životinje, narušavajući svaki trag prazničnog mira. Umesto tišine i dostojanstva, javni prostor preplavljuju eksplozije, dim i haos, kao da se snaga vere dokazuje decibelima i vatrom, a ne ljudskošću.
Vera se, međutim, ne meri brojem poslatih čestitki, fotografijama sa trpeze, fotografijama iz crkve, količinom mesa, veličinom lomače za paljenje badnjaka niti glasnoćom „slavlja“. Vera se ne meri ni brojem objava na društvenim mrežama ili televizijskim kadrovima. Ako postoji, vera se vidi tokom cele godine, u odnosu prema drugima, prema slabijima, prema zajednici, životinjama, prirodi i prostoru u kojem živimo.
Način na koji se Božić prikazuje u pojedinim medijima otvara ozbiljna pitanja o zloupotrebi praznika u političke i komercijalne svrhe. Posebno zabrinjava praznični program na televizijama sa nacionalnom frekvencijom, gde se Božić „slavi“ pesmama koje šire nacionalnu netrpeljivost, huškaju, podstiču primitivizam i hrane najniže strasti. To nema veze ni sa verom, ni sa tradicijom, ni sa dostojanstvom. To je zloupotreba praznika zarad rejtinga, profita i političke kontrole.
Zloupotrebu praznika dodatno ogoljava duboko ukorenjeno licemerje u javnom životu. Najglasniji zagovornici „vere i tradicije“ često su isti oni koji tokom godine učestvuju u diskreditaciji, ponižavanju i dehumanizaciji političkih neistomišljenika, aktivista i svih koji ukazuju na društvene probleme.
Iako su u crkvi i pred Bogom svi jednaki, u stvarnosti se kriminalcima, batinašima i ljudima sumnjivih biografija često dodeljuje povlašćena uloga. Time se vera pretvara u dekor, a crkveni prostor u pozornicu za demonstraciju društvene moći, umesto mesta tišine, pokajanja i jednakosti.
Važno je podsetiti i na multietnički i multikulturalni karakter Vojvodine. Ovaj prostor je decenijama bio primer suživota, uzajamnog poštovanja i zajedništva. Od devedesetih godina do danas, taj duh se sistematski potkopava radikalnom političkom retorikom, medijskim trovanjem i forsiranjem pogrešno shvaćenog patriotizma, koji se koristi kao političko oruđe, a ne kao kulturni i duhovni identitet. Posledice su posebno vidljive u manjim sredinama, uključujući i opštinu Stara Pazova, gde je Božić postao poligon za nadmetanje u buci, pirotehnici i demonstraciji „ko je veći Srbin“, umesto povod za mirno porodično okupljanje i povezivanje ljudi.
Ove godine, posle skoro deset godina, Božić je dočekan sa snegom. Stari su govorili da sneg „očisti vazduh i zemlju“, da uništi bacile i viruse i donese novi početak. Možda je upravo taj sneg simboličan podsetnik da je čišćenje već započeto, ali da ga ne smemo ostaviti nedovršenim, ne samo u društvu, nego i u prirodi. Treba da privedemo kraju oslobađanje od svega što nas godinama guši: korupcija, diktatura, nasilje, mržnja, primitivizam i sistemska manipulacija.
Božić bi, umesto prazne buke, trebalo da bude podsetnik i na društvenu odgovornost. Na potrebu da se zajednica gradi kroz ljubav, solidarnost, međusobno poštovanje i stvarnu brigu o drugima. Okupljanje oko crkve ima smisla samo ako ga prati spremnost da se tokom cele godine radi na stvaranju pravednijeg i humanijeg društva.
U suprotnom, praznici ostaju prazna forma, scenografija bez sadržaja, iza koje se nastavlja ista praksa nepravde, podela i medijskog manipulativnog narativa.
Božić je jedan dan u godini, ali vera i odnos prema čoveku su svakodnevni ispit baš onako kako je Isus učio, ljubiti bližnjeg i činiti dobro svakog dana.
