Već sedam meseci Beograd ne živi – on kampuje. Šatori, plastika, parole i poslušnost pretvorili su glavni grad Srbije u Ćacilend – državu u šatoru, režim pod ceradom i predstavu koja ne silazi sa ulice.
Šatori u Pionirskom parku pojavili su se 6. marta 2025. godine, navodno kao mesto gde „studenti žele da uče“. Ispostavilo se da su bili uvod u predstavu koja traje već više od sedam meseci. Postavljeni su svega nekoliko dana pre velikog studentskog protesta „Studenata u blokadi“, održanog 15. marta, koji je postao najveći skup građanskog bunta u novijoj istoriji Srbije, koji će ostati upamćen i po tome da je policija ispalila zvučni top na građane svoje zemlje koji su mirno odavali počast minutima tišine ubijenim ljudima u padu nadstrešnice u Novom Sadu.
Samo mesec dana kasnije, 10. aprila, nikli su novi šatori – ovoga puta na kolovozu, ispred Narodne skupštine Republike Srbije. Zvanično, povodom „Velikog narodnog skupa“ koji je predsednik države lično najavio za 11–13. april. Neslužbeno, bio je to početak stvaranja stalnog kampa u srcu glavnog grada –u improvizovani Ćacilend, simbol poniženja jedne prestonice i zarobljene države, jer, skup je prošao, ali šatori su ostali. I ostali. I ostali.
Podnosioc prijave javnog okupljanja bio je Ministar za javna ulaganja Darko Glišić, čovek poznat po velikim gradilištima i još većim obećanjima. Nije poznato koliko je javnog novca „uloženo“ u ovu neobičnu infrastrukturu, ali je sasvim izvesno da se u nju ulaže – svakodnevno, i to ne samo novac, već i ugled Beograda, evropske prestonice pretvorene u logor plaćene lojalnosti.
Danas, više od pola godine kasnije, plato ispred Skupštine i dalje je pod šatorima. Glavna gradska ulica blokirana je, prolaznici su navikli na prizore besposlenih „čuvara ćacilenda“, a turisti zaobilaze epicentar političkog kiča i partijske propagande. Ćacilend je postao simbol svega što nije ni građansko ni slobodno – plastificirana scenografija za sistem koji se boji praznog trga.
A onda – incident. Već ih je bilo, ali ovaj je najveći do sada.
Juče u prepodnevnim satima 22. oktobra, jedan muškarac zapalio je šator, ispalio nekoliko metaka i ranio jednog od „stanovnika“ kampa. Epilog: ranjeni, uznemireni, blokirani grad i pitanje koje visi u vazduhu – ko je odgovoran?
Prema zakonu o javnim okupljanjima, odgovornost za sve što se dogodi na prijavljenom skupu snosi upravo podnosilac prijave. Dakle – Darko Glišić. Ministar javnih ulaganja, investitor u haos, nasilje i sramotu koja mesecima stoji ispred Narodne skupštine.
I dok državne institucije ćute, Beograd je taoc improvizovanog kampa i politike koja se skriva iza šatorskih platana. U zemlji u kojoj se šator postavlja pre istine, a transparent pre zakona – nije ni čudo što je i javni prostor postao privatni posed vlasti.
I da apsurd bude potpun, isti ti koji već sedam meseci blokiraju prestonicu Republike Srbije i Narodnu skupštinu, daju sebi za pravo da organizuju skupove „građani protiv blokada“.
Zvuči kao vic, ali nije.
