Praksa po kojoj građani četvrtkom svoje probleme iznose u prostorijama opštinskog odbora Srpske napredne stranke otvara pitanja o tome gde se završava stranačka aktivnost, a gde počinje zloupotreba javnih funkcija i institucija.
Prema objavama same stranke i objavama njihovih članova na društvenim mrežama, četvrtkom se organizuju prijemi građana u kancelarijama SNS-a, a u razgovorima učestvuju direktori javnih preduzeća, ustanova, pa čak i direktor Centra za socijalni rad. Upravo taj detalj izaziva najveću zabrinutost javnosti, jer otvara pitanje da li se problemi građana rešavaju kroz institucije sistema ili kroz partijske kancelarije.
Kada direktor javnog preduzeća sedi u stranačkim prostorijama i prima građane, šalje se poruka da bez partije nema ni pristupa institucijama. Time se briše granica između države i stranke, između javnog interesa i političke lojalnosti.
Građani koji dolaze da traže pomoć neretko su ljudi koji imaju egzistencijalne probleme, od socijalnih davanja i komunalnih pitanja do zaposlenja i administrativnih prepreka. U takvom odnosu lako se stvara utisak da pomoć zavisi od političke podobnosti ili bliskosti sa vladajućom partijom.
Posebno je sporno učešće Centra za socijalni rad u ovakvim aktivnostima. Institucija koja bi posebno morala biti politički neutralna i služiti najugroženijim građanima, pojavljuje se u stranačkom ambijentu, što otvara ozbiljna etička pitanja. Da li korisnici socijalne pomoći ili ljudi u teškim životnim situacijama mogu da se osećaju slobodno i ravnopravno ako pomoć traže u partijskim prostorijama?
Kritičari ovakve prakse smatraju da se iza “otvorenih vrata za građane” zapravo krije politička infrastruktura za održavanje kontrole nad lokalnom zajednicom, prikupljanje kontakata, jačanje mreže sigurnih glasova i stvaranje osećaja zavisnosti od stranke. Dok institucije formalno postoje, građanima se poručuje da je pravi centar moći ipak u stranačkom odboru.
Kako navodi naša sugrađanka i društveno angažovana aktivistkinja: „Pitanje koje ostaje jeste — ako su institucije funkcionalne, zbog čega građani svoje probleme rešavaju u prostorijama političke partije, a ne u zgradama opštine i javnih službi koje finansiraju svi građani? Takođe, postavlja se pitanje da li građanski aktivisti iz opštine mogu da dođu i razgovaraju sa svojim sugrađanima o problemima u lokalnoj zajednici.“
Ovakva praksa otvara šire pitanje odnosa političkih partija i javnih institucija, kao i toga da li se sistem rešavanja problema građana pomera iz institucionalnog u stranački okvir, gde pristup javnim resursima može zavisiti od političke pripadnosti.
