Na današnji dan, 1989. godine, u Beogradu je preminuo Oskar Davičo, jedan od najznačajnijih srpskih pesnika i pisaca 20. veka. Davičo je bio najmlađi i, po mnogima, najtalentovaniji predstavnik nadrealizma u srpskoj književnosti.
Oskar Davičo (1909–1989) jedan je od najistaknutijih pisaca i pesnika srpske i jugoslovenske književnosti. Najmlađi u krugu nadrealista, Davičo je svojim talentom i stvaralaštvom često nadmašivao svoje vršnjake, ostavljajući neizbrisiv trag u kulturnoj i književnoj sceni.
Rođen je u Šapcu u činovničkoj porodici jevrejskog porekla. Osnovnu školu završava u rodnom gradu, a gimnaziju u Beogradu, gde se već kao mladić afirmiše kao pisac objavljujući prve priče u reviji Nedjeljne ilustracije. Studije francuskog jezika i književnosti završava u Parizu, na Sorboni, a zatim i u Beogradu, gde diplomira romanistiku. Tokom studija izdaje nadrealističke listove Okno i Tragovi, a svoje prve nadrealističke tekstove objavljuje u zbirci Četiri strane i tako dalje i proznoj zbirci Anatomija.
Po povratku u Jugoslaviju, Davičo radi kao profesor srpskog i francuskog jezika u Šibeniku i Bihaću, dok paralelno gradi književnu karijeru. Tokom tridesetih godina angažuje se i politički – postaje član Komunističke partije Jugoslavije i sekretar Mesnog komiteta u Bihaću, zbog čega je uhapšen i osuđen na pet godina zatvora. Posle zatvora živi u Beogradu i Zagrebu, gde objavljuje cikluse pesama Tri zida, Detinjstvo i Srbija, kao i zbirku Pesme, koja je zabranjena zbog navodno nemoralnog sadržaja. Njegova saradnja s Miroslavom Krležom dovodi do isključenja iz KPJ.
Tokom Drugog svetskog rata, Davičo je bio u Prvoj proleterskoj diviziji i učestvovao u oslobođenju Beograda 1944. godine. Posle rata kratko se bavi novinarstvom kao dopisnik TANJUG-a i listova Borba i Glas, izveštavajući sa suđenja u Nirnbergu i iz Grčke, a zatim se potpuno posvećuje književnosti.
Davičo je bio izuzetno plodan autor, dobitnik tri NIN-ove nagrade i Zmajeve nagrade 1959. godine za celokupno pesništvo. Njegovi romani i pesme prevedeni su na brojne svetske jezike, a on je ostao cenjen i kao saradnik mnogih jugoslovenskih listova i časopisa.
Pred kraj života vratio se u Beograd, gde je i preminuo 1989. godine, ostavivši iza sebe delo koje i danas predstavlja nezaobilazni deo srpske književnosti.
