Tokom jučerašnjeg dana Srpska napredna stranka postavila je stranačke štandove širom opštine Stara Pazova, bez jasnog objašnjenja povoda ili cilja akcije. Građani iz Nove Pazove, Stare Pazove, Starih i Novih Banovaca javljali su da su na više lokacija zatekli po nekoliko aktivista SNS-a okupljenih oko štandova, često praveći gužvu sami sebi, dok su prolaznici retko prilazili. Prema svedočenjima građana, dominirali su izbegavanje kontakta, nelagoda i vidljiva distanca.
Naknadno smo imali priliku po društvenim mrežama da vidimo je istog dana širom Srbije sprovođena stranačka akcija „razgovaramo sa građanima o problemima i rešenjima“. Međutim, na terenu je teško bilo govoriti o bilo kakvom dijalogu, pre o formalnom ispunjavanju partijske obaveze nego o stvarnoj komunikaciji sa građanima.
Ipak, jedan događaj izdvojio se kao posebno problematičan i uznemirujući. Na jednoj od lokacija u Beogradu, na opštini Zvezdara, sa razglasa na štandu SNS-a puštana je pesma „Bojna Čavoglave“ Marka Perkovića Tompsona. Reč je o numeri koja započinje pozdravom „Za dom spremni“, međunarodno prepoznatim kao ustaški slogan, neraskidivo povezan sa zločinačkom ideologijom i nasleđem NDH.
Ovaj incident otvara ozbiljna pitanja, naročito u kontekstu višegodišnje političke retorike koja dolazi sa samog vrha vlasti. Predsednik Republike, predsednica Skupštine, ministri i visoki funkcioneri SNS-a godinama unazad, a posebno u poslednjih godinu dana, političke neistomišljenike, kritičke građane, studente, novinare i aktiviste redovno etiketiraju kao „ustaše“, „rušitelje Srbije“, „strane plaćenike“ i „izdajnike“.
U takvom ambijentu, legitimno je zapitati se: kako je moguće da se stranka koja se samopredstavlja kao bedem patriotizma i borbe protiv „ustaštva“ i „Ne damo Srbiju“, na svom javnom štandu u centru Beograda koristi pesmom koja sadrži ustaški pozdrav?
Da li je reč o neznanju, nemaru ili potpunoj relativizaciji sopstvene retorike? Ili je problem dublji, u tome što se pojmovi patriotizma, izdaje i nacionalnih vrednosti koriste isključivo kao političko oružje protiv kritičara, bez ikakve doslednosti?
Ovaj slučaj teško se može posmatrati kao izolovan incident. On simbolično ogoljava kontradikcije politike koja godinama gradi atmosferu podela i stalne potrage za unutrašnjim neprijateljem, dok istovremeno pokazuje spremnost da se sopstveni narativ pogazi bez ikakvog objašnjenja ili odgovornosti.
U zemlji u kojoj se građani targetiraju kao „ustaše“ zbog kritičkog mišljenja, puštanje pesme koja počinje ustaškim pozdravom na stranačkom štandu u Beogradu predstavlja ne samo političku kontradikciju, već i duboku sramotu. To nije lapsus, niti incident koji se može relativizovati. To je pokazatelj potpunog urušavanja vrednosnih kriterijuma i praznine iza deklarativnog patriotizma.
Kada oni koji se najglasnije zaklinju u odbranu države i nacije bez problema posežu za simbolima ideologije koju navodno osuđuju, postaje jasno da patriotizam za njih nije vrednost, već rekvizit.
